5 mei. Vrijheid is niet vanzelfsprekend.
Iedereen die mij kent, weet dat ik een roerig jaar achter de rug heb. En juist in dat jaar heb ik meer geleerd dan in de jaren daarvoor – over mezelf, over anderen, en over wat ertoe doet.
Eén van de dingen die ik heb ontdekt: ik blijf positief. Niet naïef of blind voor wat er is. Maar ik heb bewust gekozen om niet te verbitteren, omdat dat alternatief mij niets brengt. Als ik het hoofd in de schoot had gelegd, had ik nu niet gestaan waar ik sta.
Natuurlijk heb ik mijn ups en downs. Ik ben een paar keer keihard onderuitgegaan. Ik heb mensen ontmoet die mij onverwacht enorm hebben gesteund en ook mensen die dat niet deden. Wat me heeft geholpen, is vertrouwen op mijn gevoel, mijn instinct, mijn mensenkennis. Dat blijkt genoeg.
Maar dan denk ik aan nieuwkomers.
Want wat doet het met je als je niets vertrouwds meer hebt? Geen netwerk om op terug te vallen, geen veilige haven, geen mensen die onvoorwaardelijk achter je staan?
Ik ben ook weleens onheus bejegend. Maar ik heb altijd een sociaal vangnet. Ik heb vrienden, familie, collega’s. En als ik onbeschoft word behandeld, is dat door een individu en niet door een systeem, een regime of een politiemacht. Ik mag reageren. Ik mag er zijn. Ik mag ruimte innemen.
Dat is een enorm privilege.
In een cultuurtraining zag ik ooit een beeld dat me nooit meer heeft losgelaten: de sculptuur van Bruno Catalano in Marseille. Een man die vastberaden loopt en toch incompleet is, doordat hij zoveel heeft moeten achterlaten. Dat beeld zegt meer dan woorden.
Op 5 mei sta ik altijd even stil bij vrijheid. Niet als abstract begrip, maar als iets concreets: de vrijheid om je mening te zeggen, om te studeren, te werken, te bewegen, te zijn wie je bent. Vrijheden die hier al zo lang vanzelfsprekend zijn, dat hele generaties bijna vergeten zijn hoe bevoorrecht we zijn.
En terwijl ik dat schrijf, zie ik om me heen nieuwkomers die zich steeds kleiner maken. Die hun best doen, alle regels volgen en toch via de achterdeur verdwijnen, om zo min mogelijk op te vallen. Dat breekt mijn hart. Want wat je ook vindt van het politieke klimaat: als mens doet iedereen ertoe. Niemand zou zich weg moeten hoeven cijferen.
Dat maakt me tegelijk ook bezorgd. En het versterkt mijn overtuiging dat mijn werk ertoe doet.
Ik ga door met mijn missie: mensen verbinden, en zorgen dat iedereen zijn weg kan vinden op de arbeidsmarkt. Dit jaar staan er projecten op de agenda waar ik écht enthousiast van word, rond inburgering, arbeidsparticipatie en regionale samenwerking. Wil je weten wat ik voor jouw organisatie kan betekenen? Ik ga graag het gesprek aan.
Hartelijke groet,
Marjolein
