11 jaar

Vorig jaar wist ik niet of ik dit moment zou halen. Nu ben ik hier. En dit jaar vier ik niet mijn tiende jubileum, maar mijn elfde. Want wie mij kent, weet dat ik nooit doe wat verwacht wordt.

In 2015 startte ik met Werkinc vanuit de gedachte: als ik het nu niet probeer, doe ik het nooit meer. En wat een rollercoaster is dat tot nu toe geweest. Vier weken na mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel had ik mijn eerste opdracht en ik heb sindsdien niet zonder gezeten.

Wel heb ik ontzettend veel en vooral veelzijdige opdrachten mogen vervullen. Allemaal binnen het sociaal domein, en allemaal met op de een of andere manier een raakvlak met mijn 20 jaar in de uitzendbranche.

In die uitzendwereld ben ik gepokt, gemazeld, geknipt en geschoren. Voor iemand zoals ik – wiens hoofd altijd vol ideeën en acties zit, die altijd overloopt van energie en enthousiasme – was deze branche perfect. Ik heb er van alles kunnen doen, enorm veel mensen leren kennen en ervaringen opgedaan die ik nergens anders had kunnen ervaren.

Het heeft mij ook geholpen met mijn kijk op de wereld. Waar ik het ene moment met een directeur zat te onderhandelen over een korting van een paar cent op het tarief, stond ik een uur later te praten met die jongeman die al zolang in de uitkering zat dat hij gewoon niet meer wist wat hij moest doen.

Later werd ik actief in de medezeggenschap, waar ik uiteindelijk als voorzitter van de centrale ondernemingsraad pittige onderhandelingen heb mogen voeren. Zeker ten tijde van de bankencrisis heb ik geleerd dat een functie je niet immuun zou moeten maken voor menselijk leed. Helaas deed het dat soms wel.

In die tijd is ook het zaadje geplant voor het werk dat ik de laatste 15 jaar heb gedaan – eerst nog in loondienst, later als zelfstandige. Je kennis en ervaring inzetten voor mensen die de maatschappij niet zo makkelijk kunnen overzien. Die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Die niet denken aan het tarief, maar aan de kansen die ze krijgen, zodat ze uiteindelijk zelf weg kunnen komen uit dat dal.

Mensen die zichzelf prima weten te redden, als ze maar dat extra zetje hebben gehad. Of het nou ouderen zijn, kwetsbare jongeren of statushouders: de wereld zit vol mensen die graag willen, maar de weg niet alleen weten te vinden. En het siert ons – diegenen die het wel is gelukt – om die kennis te gebruiken zodat iedereen er baat bij heeft. Arrogantie of elitair gedrag past daar niet bij, net zomin als populistisch roeptoeteren.

Noem me naïef, maar ik geloof nog altijd in het goede van de mens. Zelfs in degenen die zich opstellen alsof ze beter zijn dan anderen. Ik kan nooit ver vooruitkijken, maar ik hoop de komende 11 jaar op dezelfde voet verder te mogen gaan. Juist in complexe omgevingen, waar gemeenten, werkgevers en regiopartners elkaar moeten zien te vinden, voel ik me op mijn plek. 

Hoe en in welke vorm staat bij mij nooit vast, dat is bekend. Zolang ik me maar mag begeven waar het verschil gemaakt wordt, voel ik me happy.

En waarom dan 11 jaar, en niet het bekende jubileum van 10? Wie dat vraagt, kent mij onvoldoende. Mijn jubileumjaar stond in het teken van andere zaken. Van knokken, vertrouwen, liefhebben en herstellen. Ruim een jaar later ben ik er weer. Het zal nooit meer zijn zoals het was, maar ik vier het leven. En dus mijn 11-jarig jubileum.

Meer weten over mijn opdrachten, mijn visie en werkwijze? Kijk dan vooral op mijn vernieuwde website – want bij een nieuw hoofdstuk hoort een nieuwe look.

Hartelijke groet,

Marjolein